Odzy­skuję radość two­rze­nia i stu­dio­wa­nia. Praw­do­po­dob­nie dla­tego, że wresz­cie mogę coś kon­kret­nego zro­bić i raczej nic mi w tym nie stara się prze­szko­dzić. Wra­cają chęci, wraca moty­wa­cja. Widzę wresz­cie kto z naj­bliż­szych mi osób jest i chce być przy mnie, a kto tylko ist­nieje. Trzeba się wziąć za dzia­ła­nie, a nie znowu pisać smętne posty na blogu (które i tak czy­tają te same osoby)

Dzia­ła­nie zacznę od kilku ogło­szeń

1. Zaczy­nam nie­oso­bi­stego, tema­tycz­nego bloga na kon­ku­ren­cyj­nej stro­nie mojej ulu­bio­nej prze­glą­darki — Opera. Zapra­szam tu: http://my.opera.com/echolvd
2. Ogła­szam wszem i wobec, że mam zamiar zacząć (i skoń­czyć ;P) pro­jekt inter­ne­to­wej bazy danych płyt wszel­kich wyko­naw­ców (sil­nik do cze­goś na kształt All­Mu­sic)
3. Ogła­szam też, że nie będę wymy­ślał sobie nie­wia­domo ilu pro­jek­tów, któ­rych nie mam zamiaru (przez swoje leni­stwo) dokoń­czyć (a cza­sem nawet zacząć )

A poza tym kolejne posty będą cie­kaw­sze

Począ­tek seme­stru, począ­tek nowych doświad­czeń, a także nowych pro­ble­mów. Cał­kiem zwy­czajna i nor­malna sprawa. Przed­mioty wydają się cie­kawe — jedne bar­dziej, dru­gie mniej, ale jed­nak cie­kawe. Ale co mi po tym, skoro i tak nie potra­fię się teraz z tego cie­szyć? Chwi­lowo nie potra­fię się cie­szyć z cze­go­kol­wiek. Ślęczę przed kom­pem czy­ta­jąc różne fora dys­ku­syjne czy też wia­do­mo­ści z kraju i ze świata. Cał­ko­wita bier­ność, brak zaan­ga­żo­wa­nia, brak moty­wa­cji, pustka. Sam nie wiem co by mi mogło pomóc, cho­ciaż zdaję sobie dosko­nale sprawę z tego, że jest to przej­ściowe i nie­długo minie. Jed­nak sam brak moty­wa­cji do dzia­ła­nia nie mija mi od roku. To już nawet nie jest leni­stwo — to zaczyna być kosz­ma­rem. Od kilku dni stoję obok sie­bie, nie czuję emo­cji tak sil­nie jak to zwy­kle odczu­wa­łem. Tracę sens tego co robię i powoli także chęci. Na szczę­ście mój nie­po­prawny opty­mizm nie pozwala cał­ko­wi­cie zapaść się w sobie, a potem znik­nąć gdzieś… w zale­wie pro­gra­mi­stów roboli w naj­lep­szym wypadku… na ulicy w naj­gor­szym. Jed­nym z celów było dla mnie zawsze osią­gnąć coś, z czego był­bym zado­wo­lony. Tylko teraz nie potra­fię tego odczu­wać. Kiedy znowu będę potrafił?