„(…) in a typical conversation between people from different nations, the Finn is still trying to formulate his first grammatically correct sentence when others have changed the topic a few times”,

czyli:

„(…) w typowej rozmowie między ludźmi o różnej narodowości, Fin jeszcze ciągle składa swoje pierwsze gramatycznie poprawne zdanie, podczas gdy inni zdążyli już zmienić temat wiele razy”.

To zdanie doskonale oddaje to, co czuję podczas rozmów po angielsku. Jest to o tyle ważne, że ten język jest w mojej pracy podstawowym językiem komunikacji z pracownikami z innych krajów, a takie kontakty są częste.
Podobieństw między Polakami i Finami w kwestii nauki języków jest sporo. Nacisk na poprawność gramatyczną, na poprawność (mniej więcej) wymowy. Mamy też wyrazy, tzw. „false friends”, które brzmią podobnie w angielskim, jak i w polskim/fińskim, ale znaczą coś innego. Jednak zdecydowanie lepiej jest u Finów z osłuchaniem się języka angielskiego. Przede wszystkim, filmy w telewizji są tam nadawane w oryginale, z podpisami. W Polsce niestety jest to ciągle wyjątkiem.

Jeśli chcecie wiedzieć więcej — zajrzyjcie na wyżej zlinkowaną stronę.

Liberalność i konserwatyzm można rozpatrywać w dwóch kategoriach — gospodarczej i światopoglądowej. Liberalizm gospodarczy jest propagowany najczęściej przez partie prawicowe. Lecz problemem jest zwykle to, że te liberalne partie prawicowe są jednocześnie konserwatywne światopoglądowo. Nie jestem ani politologiem, ani historykiem i prawdę mówiąc nie wiem skąd się wziął konserwatywny liberalizm. Jest to dla mnie nielogiczne, że zwolennicy prawie nieograniczonej wolności gospodarczej, jednocześnie takiej wolności w kwestiach społecznych nie akceptują. Lewica objawia się natomiast jako coś przeciwnego — liberalizm światopoglądowy i „konserwatyzm” gospodarczy, czyli duża rola państwa w gospodarce. Innymi słowy — każdy obywatel jest wolny w swoich przekonaniach społecznych, nikt mu niczego nie narzuca — oprócz zarządzania własnymi pieniędzmi. Bo państwo wie lepiej. Kolejna sprzeczność.

Sam jestem zwolennikiem liberalno-liberalnego podejścia, którego w Polsce nie widać. Każdy człowiek powinien mieć możliwość wyboru własnej drogi życia. I o ile jest ona zgodna z prawem i nie szkodzi innym ludziom — powinna być możliwa. Rola państwa przy takim podejściu jest ograniczona, lecz nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie niektórych instytucji. Co więcej — nie da rady, jak na razie, wprowadzić bardziej rewolucyjnych zmian (np. całkowita likwidacja ZUSu i publicznej służby zdrowia). Mimo tego, że teoretycznie byłoby to bardzo dobre, potrzeba mądrego sposobu na okres przejściowy, a takiego dotychczas nikt nie wymyślił. Innym przejawem liberalizacji byłby prawdziwy rozdział Kościoła, i w ogóle wszelkich organizacji religijnych, od państwa. Traktowanie tych organizacji jak wszystkich innych.

Myśląc standardowymi kategoriami podziału partii, najbliżej temu podejściu byłaby centro-lewica. Z obecnej sceny politycznej nie można niczego wskrzesić albo przerobić. Trzeba stworzyć partię od początku, z ludzi charyzmatycznych i pomysłowych. A do tego przyciągnąć specjalistów od najpotrzebniejszych dziedzin. W takiej partii jest także miejsce dla obecnych polityków lewicy i centrum, może także niektórych ludzi prawicy. Jedną z głównych cech tej partii byłoby nie kojarzenie jej z żadnym innym ugrupowaniem obecnym i przeszłym, a przede wszystkim brak oceny przeszłości i polityki historycznej. Jest wiele ważniejszych problemów do rozwiązania niż ciągłe zajmowanie się przeszłością.

Jak myślicie? Czy taka formacja w polityce jest obecnie potrzebna? Czy zyskałaby popularność? A jeśli tak, to czy udałoby się wtedy coś pozytywnie zmienić w Polsce? Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Pierwsza refleksja — ludzie nie potrafią czytać! Przed pojawieniem się ładnego, oszklonego salonu PKP Intercity, kolejki do kas „zwykłych” dłużyły się niemiłosiernie. Przy kasach PKP Intercity pustki lub pojedynczy klienci. Nawet nie pomagała tabliczka z dużym napisem, który informował, że w tych kasach można kupić bilet na wszystkie połączenia. Po remoncie dworca pojawił się ładny nowoczesny salon IC… i co? Kolejki przy kasach nadal dłużą się niemiłosiernie, a w salonie pustki. Jak cytuje autor wspomnianego reportażu: „(…) «Tam na pewno nie kupię biletu — skoro tuż obok do kasy tego samego InterCity wije się długa kolejka…» — myślą pasażerowie (…)”.

Inną sprawą jest zatrudnianie kasjerek (bo akurat nieliczni kasjerzy na szczecińskim dworcu są uprzejmi), które nie nadają się do pracy z ludźmi (albo pamiętają jeszcze cudowne czasy PRLu). Kasjerka pyta mnie o trasę przejazdu pociągu, którym chcę jechać (ze Szczecina do Mrągowa). Nie znam tej trasy dokładnie, więc podaję jej godzinę odjazdu pociągu. Ale kasjerka dalej nie wie jaka to trasa. Czyżby system informatyczny PKP był tak skonstruowany, że kasjerka nie ma dostępu do informacji o godzinie odjazdu pociągu, na który bilet ma sprzedać? No nic… odsyła mnie do informacji. W informacji miły pan drukuje mi skrócony rozkład jazdy tego mojego pociągu. Dopytuję jeszcze, czy to wystarczy pani w kasie. Po twierdzącej odpowiedzi udaję się do kasy, a tam kasjerka ochrzania mnie, że z tego nic nie wynika i ona nadal nie wie jaki bilet ma mi sprzedać. Znowu mnie odsyła do informacji, ale tym razem protestuję — niech idzie sama. Poszła. Wróciła i sprzedała mi bilet. Mój błąd, że dopiero w pociągu zauważyłem, że bilet w odcinku między Poznaniem a Olsztynem jest wystawiony na pociąg osobowy, a nie pospieszny.

Sam dworzec po remoncie z zewnątrz wygląda ładnie. Od wewnątrz podobnie jak wcześniej, ale też trzyma poziom. Gorzej jest z peronami. Szczególnie, że ktoś, kto jest tu pierwszy raz i nie zna dworca — będzie miał problem z szybkim znalezieniem peronu czwartego. A jak się zorientuje gdzie on jest — dojście zajmie mu dłuższą chwilę. Krzesełek na peronach 1–3 też mogłoby być nieco więcej. Ale przynajmniej są automaty z kawą

Ogólnie szczeciński dworzec PKP nie jest taki zły w porównaniu z innymi większymi miastami. Gdyby jeszcze tylko coś zrobić z przejściem podziemnym — byłoby dobrze

Druga myśl… Południowa Osetia i Abchazja dążą do odseparowania się od Gruzji. Pomińmy fakt, że podobno chcą tego tylko siły opozycyjne finansowane przez Rosję. Mi to przypomina walkę o niepodległość Kosowa… Albania kontra Serbia… No i Polska popierająca dążenie tego regionu do niepodległości.

Ech, trudno mi zrozumieć politykę.

Obecnie filozof stracił zupełnie swój status. Nie jest już człowiekiem „kochającym wiedzę”, tylko marzycielem, kimś oderwanym od rzeczywistości. Tak odbiera go społeczeństwo. Społeczeństwo, dla którego liczy się pogoń za pieniędzmi, a co za tym idzie — pogoń za rozwojem, ale w jak najwęższym kierunku. Programista, dentysta, psychoanalityk, księgowa. Ale nawet przedstawiciele tych zawodów w obrębie swojej dziedziny zajmują sie najczęściej tylko pewnym jej wycinkiem. Niby to dobrze, bo każdy może wybrać to co lubi robić, a w dodatku umie to robić dobrze. Pracuje i cała reszta wiedzy nie jest mu potrzebna. Bo najważniejsze w życiu jest zarabianie pieniędzy.

Takie podejście do życia jest powszechne. Ciężko więc mają osoby, ktore pasjonują się wiedzą, którzy mają wszechstronne zainteresowania i predyspozycje do wielu zawodów. Według powszechnego przekonania „jeśli ktoś jest do wszystkiego, to jest do niczego”. Trudno być najlepszym w jakiejś dziedzinie jeśli zainteresowania sięgają dalej. Taki człowiek jednak ma szerszy ogląd rzeczywistości i potrafi dużo lepiej analizować problem, z którym się zderzył. Jest podobny do takiego starożytnego filozofa, który przecież nie wytwarzał żadnych dóbr, nie świadczył usług, ale był poważany i potrzebny. Współczesny wszechstronny człowiek musi się specjalizować, a całą resztę zostawić dla siebie. Niewiele osób go zrozumie, a spora większość będzie wyszydzać.

Czy naprawdę nie ma już miejsca dla ludzi o szerszych zainteresowaniach? A może jestem w błędzie i widzę świat inaczej? Ciekaw jestem Waszej opinii i zapraszam do dyskusji.

Moje typy są takie (Polska : Chorwacja):

• Najbardziej prawdopodobny — 0 : 2,
• Najbardziej upragniony — 2 : 0.

Typować wynik meczu z Chorwacją będę w dzień tego meczu.

Rozmowa studentów (o pracy inżynierskiej):
S1: Moja promotorka strasznie się mnie czepia o tą pracę!
S2: A co Ci mówiła?
S1: No czepia się języka, uczepiła się wyrażenia „akwen wodny”, bo samo słowo „akwen” oznacza zbiornik wodny. Kiedyś poprawiała mi „sie” na „się” i wyłapuje literówki. Ach!
S2: No, masakra! Porąbana baba! Dobrze, że mój promotor jest wyluzowany.

Nie muszę komentować… tego bloga czyta trochę inna rzesza studentów… na szczęście

Na pierwszy ogień pójdzie ortografia. Nie jest to mocna strona internautów. Pomijam już fakt pomijania polskich znaków diakrytycznych (co jest coraz rzadsze wśród młodych), ale „żeby” nie pisze się przez „rz”. Dosyć strasznie wyglądają wyniki z pewnego zapytania w googlach — „(…) spośród około 654,000 dla zapytania wogule”. W takich wynikach królują oczywiście komentarze z różnych serwisów, fora dyskusyjne oraz blogi — tam, gdzie jest najwięcej młodzieży. Jeszcze kilka lat temu piętnowano takie pisanie, szczególnie w Usenecie. Teraz — piętnujących jest zbyt mało jak na ogrom dysortografików. Każdy z nich oczywiście jest w stanie poświadczyć to kwitkiem z poradni. Kwitkiem propagującym lenistwo językowe. Po co na lekcjach polskiego dyktanda, skoro i tak połowa uczniów ma teraz takie zaświadczenie?

Secundo — interpunkcja. To, moim zdaniem, największa zmora internautów. Napisanie jednego zdania bez żadnych znaków przestankowych jeszcze od biedy można znieść. Ale napisanie całego posta na forum czy też blogu, składającego się z wielu zdań, jednym ciągiem? Masakra! Jeśli próbowaliście kiedyś przeczytać taki wpis — wiecie o czym mówię.

Czy wogule sa tu jacys chłopacy bo ja tak to mam do nich pytanie znaczy do was czy wy lubicie plastikowe lalki barbie z tipsami z głupia gadtka i z kilogramem tapety na gębie pytam sie tak z ciekawosci

Po trzecie — pisanie pseudoslangiem. Czy też zauważyliście, że internet ostatnio jest pełen sweeeeet ziomali, koffanych pshyjaciooł i innych smoków wawelskich? Tak, oto przyszłość naszego narodu! Może ktoś kiedyś napisze na ten temat pracę dyplomową?

Na koniec zostawiam perełkę:

Hey moooOye słJthaśNe looodzJsqA! Wjem, JsH DAwno nJe pJsauAM, za co FAS barDZo, baRdZ psHepraAasham. Na peFFno TEnsQnNnjLjścJE, Ay NOł DaTh (ale shpAn NJe? Ingljsh zJoOOom).

W sHQoOouC Spox, moYA śReDnJA tho 5.2. CjEsHYTHa sJem praaffdA MOye QOfffANe ZJomooOSje.
ALE, Jaq wjAdOmO Ocenq NjE soM NAywashnjeeeeEysheE. WasHNIeYSh SOm sprAfYyYy sERDooOShqOfFe, o tAQ, tHaQ, JA jeSTeM pAan Tjq-TTTAq, a zEeeGAr tho muy ZnaQ. Ło thaq, BBbbBARdZOOo llloooOBbbbJam ThOOOO OGloNdAć.
ALlllLeEe DO sedna SprAwY psHEFFfoDzonc.…. Z DaweedQjeM coraAAZ dzJwNJeY. CzYshbb on mnjEe ooOOnjQAł? NJEDaaaaafFNo FfFcjałAm moooo poDaaaarowAććć F prEsENCje QfJotqj, QtóR ZeeEEerFfauAmMmM fFF mOJM ogróDq„ OTshyYwJścjE z QoshONQam i zJeMjoN„„, a On mYy na tHo pOwJedzJał, sHE ooooofsHeEem, bardDZo SjEm cjesHy, alE presenTH nje mOshE psHyYonć. I jaqoś THAq… pOLAsU gdzjEśśśśś sOOby i JOosH gggggoOOoo nJE fjdZJAłaM. ŁEeeEeee.……
Mammm thErAS DołoooOSjaaaaa co jestH bArdZo nIe słjthAśNe i źLe rOB na ceReN. NaAaa dooofFOooo podThShyMoOoyOm mnje jEdynjE WaSH sujt QoOooMmMEntHAaShYKj.
DzJENqyeM WaM z cAłEGO seRdoosHqa!

Jakiś komentarz? Bo mi powoli wszystko opada…