Dzisiejsze danie

Pierś z kurczaka to taka uniwersalna bestia, z którą można robić cuda. Wystarczy pokroić ją w kostkę, wrzucić na patelnię, a potem — eksperymentować z dodatkami. Można zrobić z tego danie na ostro, łagodnie, a nawet na słodko. Dzisiaj właśnie eksperymentowałem z kilkoma dodatkami.

Zacząłem od podsmażenia pokrojonych piersi na oliwie. Gdy mięsko ścięło się z obu stron, dodałem czarny pieprz, przyprawę typu „Warzywko” (zamiast soli) i trochę posiekanego czosnku. Potem dorzuciłem pokrojoną w krótkie paski świeżą paprykę czerwoną i po kilku minutach smażenia dolałem trochę wody, żeby wszystko zaczęło się dusić. W międzyczasie na drugiej patelni podsmażyłem migdały w płatkach. Gdy się już zarumieniły — dodałem je do potrawy. To był właśnie ten pierwszy eksperyment — na szczęście komponuje się to całkiem dobrze

Drugim eksperymentem było dodanie rozmarynu. Podczas gdy mięsko się dusiło, przygotowałem sos pomidorowy z resztek innych sosów. Głównym składnikiem był wynalazek pod tytułem „sos do potraw z woka” (słodko-pikantny), do tego trochę najlepszego pikantnego keczupu z Włocławka, no i odrobina bardzo pikantnego sosu sambal oelek. Dosypałem do tego trochę papryki w proszku i dokładnie wymieszałem z odrobiną gorącej wody. Tak przygotowany sos wlałem na patelnię do duszącego się eksperymentu. Chyba już czas ugotować ryż

Gdy potrawa została już całkiem uduszona, a ryż właśnie doszedł, nastąpiło zwieńczenie eksperymentu za pomocą wyłożenia owego ryżu na talerz i polania go zawartością patelni.

Eksperyment z bliska

Eksperyment udany! Dzisiejszy obiad zjadłem ze smakiem, popijając piwkiem.

Do przyrządzenia tortilli potrzebujemy:

• ziemniaki (1 duży lub 2 mniejsze na osobę)

• jajka (2 na osobę)

• mleko

Ziemniaki kroimy w kostkę, dość drobną (chociaż to zależy od upodobań). Następnie smażymy je na oleju aż do zbrązowienia z wierzchu. W międzyczasie rozbijamy jajka do miseczki lub kubka i rozbełtujemy je z dodatkiem mleka i przypraw. Dobrze jest dodać soli i pieprzu, ale kwestia przypraw zależy od upodobań. Gdy ziemniaki się już przysmażą, odlewamy większość oleju z patelni, rozkładamy ziemniaki w miarę równomiernie na całej jej powierzchni i zalewamy jajkami. Po kilku minutach przewracamy placka na drugą stronę, pomagając sobie np. dużym płaskim talerzem, i smażymy jeszcze minutę lub dwie. Tortilla jest gotowa!

Dodatki do tortilli można potraktować jak dodatki do pizzy. Ja poszedłem na łatwiznę i wykorzystałem do tego resztki wędlin, pokrojone niezbyt drobno i cebulę pokrojoną w kostkę. Doprawiamy według uznania i podsmażamy na patelni. Następnie nakładamy na wierzch tortilli. Do tego przydałby się jakiś sos.

Znów idąc po linii najmniejszego oporu, robimy sos pomidorowy. Do rondelka wrzucamy kostkę rosołową, zalewamy wrzątkiem (jakieś pół szklanki wystarczy), wlewamy przecier pomidorowy (ale nie koncentrat!), doprawiamy odrobiną czosnku i pieprzu ziołowego, a potem gotujemy, mieszając co jakiś czas. Możemy pogotować tak kilkanaście minut, żeby odparować trochę wody. Taki sos w zupełności wystarczy na naszą tortillę.

Potrawa prezentuje się całkiem ładnie, a przede wszystkim jest smaczna i sycąca. Jeśli robiliście jakieś danie z tortillą ziemniaczaną — pochwalcie się w komentarzach

Herbata czerwona (oolong) — kiedyś dość popularna w Polsce, teraz rzadziej dostępna. Ten rodzaj jest krótko fermentowany, dodatkowo przed fermentacją listki są umieszczane w wiklinowym koszu i potrząsane tak, żeby doprowadzić do otarcia ich brzegów.
Ten rodzaj herbaty parzymy ok. 5 minut w temperaturze 90-95C, sypiąc 1 łyżeczkę liści na filiżankę.

Czego potrzebujemy?

• czystej zielonej herbaty liściastej
• herbaty czerwonej pu-erh (zwykła lub cytrynowa)
• cytryny i/lub limonki
• miodu
• goździków

Parzymy zieloną herbatę przez 2 minuty, żeby była orzeźwiająca i nie stała się gorzka. Czerwoną herbatę parzymy 7–8 minut i dolewamy do zielonej. Stosunek ilości tych herbat powinien być 2:1 dla zielonej (czyli 2/3 zielonej, 1/3 czerwonej). Tak przygotowaną gorącą mieszankę słodzimy miodem (najlepiej dobrać słodkość do własnych upodobań). Następnie wrzucamy kilka plasterków cytryny i limonki ze skórką, a na koniec kilka goździków. Całość możemy robić w garnku, który potem odstawiamy do ostygnięcia. Podawać najlepiej w większej szklance, którą napełniamy do 1/3 lodem.

Ten eksperyment udał mi się za pierwszym razem — herbatka zasmakowała mi i mojej rodzince. Zapraszam do eksperymentowania z różnymi dodatkami albo nawet z innymi rodzajami herbaty. Jeśli macie własne przepisy na takie napoje — zapraszam do wpisywania ich w komentarzach.

Jeśli myślicie, że o herbacie nie ma co pisać, że jest to napój banalny — bardzo się mylicie. Nie będę już wspominał o azjatyckich ceremoniach picia herbaty, czy też czczeniu tego napoju prawie jak nektaru bogów. Warto jednak wiedzieć co należy zrobić, żeby z tego napoju wydobyć maksimum jego wartości smakowych i odżywczych.

Krzew herbaciany ma tylko 2 odmiany — chińska (Camellia sinensis) oraz asamska (Camellia assamica). O różnorodności typów herbaty świadczą inne czynniki — rodzaj zbieranych liści (i sposób obchodzenia się z nimi), czy też czynności, którym podlegają liście w dalszym procesie (suszenie, fermentacja, prażenie). Każdy z rodzajów herbaty rządzi się własnymi prawami parzenia.

Herbata czarna — najpopularniejsza odmiana, przynajmniej w Europie. Jest ona skręcana, fermentowana i suszona.
Do parzenia sypiemy jedną łyżeczkę (ok. 2,5-3g) tej herbaty na filiżankę (200-250ml), a zalewamy wodą prawie wrzącą, czyli ok. 95C (woda dopiero co zagotowana w czajniku elektrycznym nadaje się w sam raz). Co ważne (i to w parzeniu wszystkich rodzajów herbaty) — parzymy ją w dzbanku, który musimy podgrzać, najlepiej przepłukując ją wrzątkiem przed wsypaniem herbaty. Czarną herbatę parzymy 3–5 minut — 3-minutowa pobudza, 5-minutowa uspokaja.

Herbata zielona — nie podlega fermentacji, lecz jedynie suszeniu. Pije się ją głównie we wschodniej Azji, chociaż jej popularność u nas wzrasta ostatnimi czasy.
Żeby ją dobrze zaparzyć, nie możemy iść po linii najmniejszego oporu i zalać jej wrzątkiem. Woda powinna mieć około 70-80C, a herbaty na filiżankę nieco więcej — półtorej łyżeczki (ok. 5g). Parzymy tylko 2–3 minuty, gdyż parzona dłużej staje się gorzka i traci swój smak. Niektóre odmiany zielonej, np. japońską Banchę parzy się tylko minutę.

Herbata czerwona (pu-erh) — także coraz bardziej popularna u nas, szczególnie pu-erh.
Podobnie jak czarną, parzymy 1 łyżeczkę na filiżankę, prawie wrzątkiem (95C), lecz nieco dłużej — do 7 minut. Pu-erh jest znany jako herbata „na odchudzanie”, lecz nie przesadzajmy z tą właściwością. Faktycznie pomaga ona spalać tłuszcz, gdy jest pita w ilości co najmniej 1 litr dziennie.

Herbata czerwona (oolong) — kiedyś dość popularna w Polsce, teraz rzadziej dostępna. Ten rodzaj jest krótko fermentowany, dodatkowo przed fermentacją listki są umieszczane w wiklinowym koszu i potrząsane tak, żeby doprowadzić do otarcia ich brzegów.
Ten rodzaj herbaty parzymy ok. 5 minut w temperaturze 90-95C, sypiąc 1 łyżeczkę liści na filiżankę.

Herbata biała (Pai Mu Tan) — mało znana u nas, lecz ceniona w Azji. Powstaje z młodych pączków krzewu, zbieranych wiosną. Następnie listki poddaje się suszeniu.
Postępujemy z nią podobnie jak z zieloną. Półtorej łyżeczki na filiżankę, zalewamy przestudzoną wodą (70-80C), ale parzymy ok. 7 minut.

Herbata żółta — jeszcze mniej znana niż biała. Powstaje w wyniku krótkiej fermentacji liści herbaty wysokiego gatunku, po czym jest suszona. Jest to rarytas, produkowany tylko w Chinach i bardzo trudno dostępny w sklepach w Europie.
Żółtą herbatę parzy się tylko raz, wodą o temperaturze 90C, przez około 3 minuty. Jej smak jest bardzo subtelny i delikatny, nieporównywalny z innymi.

Inna ciekawa herbata to Lapsang souchong, czyli herbata wędzona na drzewie sosnowym lub cedrowym. Ma mocny, specyficzny smak i zapach. Jest bardzo często pita z mlekiem. Parzy się ją tak samo jak czarną.

Herbatę powinno się pić bez cukru, czystą lub z dodatkami (cynamon, imbir, kardamon) — w zależności od własnych upodobań. Można też pić czarną, mocną herbatę po angielsku, czyli z mlekiem. Należy jednak pamiętać, że to herbatę wlewa się do mleka, a nie odwrotnie.

To są podstawowe metody parzenia herbaty. Jednak każdy miłośnik tego napoju powinien sam dostosować jego smak do swoich upodobań. Jak mawiał słynny japoński mistrz Rikyu — „Przygotowuj herbatę z wody czerpanej z niezmierzonych głębin twego serca, wtedy herbata stanie się prawdziwym przeżyciem”. Tego właśnie Wam życzę. Zapraszam też do podzielenia się Waszymi ulubionymi rodzajami herbaty w komentarzach.

Artykuł ten umieściłem też w serwisie eioba.pl, gdzie został wyróżniony jako „Artykuł dnia”

Co do walorów smakowych — amatorzy rybiego smaku mają ucztę! Całość wygląda i smakuje bardzo dobrze, jest nieco ostre (przez pastę wasabi), glony dają ciekawy „jeziorny” smak, w dodatku ryż ma „kurwika” w sobie i dopełnia walory potrawy. A wygląd? Sami spójrzcie:

Zapraszam też do przeczytania notki Kuby!