«Według powszechnego przekonania “jeśli ktoś jest do wszystkiego, to jest do niczego”.»

Chodzi mi o ludzi, którzy chcą się kształcić w wielu kierunkach i pracować wykorzystując swoje wszechstronne umiejętności. Wykształcenie - od samego początku jest ukierunkowywane, potem jeszcze bardziej zawężane. Studiując filozofię nie studiujesz fizyki, chemii, informatyki i socjologii na raz. A przecież tacy ludzie powinni być bardziej doceniani jako naukowcy, bo mają szerszy ogląd problemów, nad którymi pracują. Taki ktoś nie ma pracować w wielu zawodach, tylko ma pracować w jednym miejscu, np. na uczelni czy w jakichś instytutach naukowych. Ale nawet tam preferuje się specjalistów. A jeśli ktoś jest wszechstronnie wykształcony, to wcale nie oznacza, że nie jest on dobry w każdej z tych swoich dziedzin.

W poście chodziło mi o to, że:

1. według ogromnej większości społeczeństwa wszechstronnie wykształcony człowiek jest zbyteczny, bo przecież „miłośnikiem” może sobie być tak dla siebie, a zarabiać musi w konkretnym zawodzie,

2. uczelnie kształcą w bardzo wąskich dziedzinach, a nie dają żadnej możliwości szerszego wykształcenia (a moim zdaniem chętnych by nie brakowało).

I druga sprawa - z takich bardziej „życiowych” - przecież informatyk nie jest uczony poprawności językowej, nie jest też uczony podstaw psychologii (które potem w życiu często się przydają) czy jakichś podstaw tzw. kultury wysokiej (fakt, był pewien przedmiot na naszym kierunku, ale to było raczej traktowane zabawowo). Mam wrażenie, że teraz „produkuje się” wielu magistrów, którzy może wiedzą coś w swojej wąskiej dziedzinie, ale na miano wykształconego człowieka nie zasługują. Równamy do Amerykanów, z których się sami śmiejemy? No tak, amerykański informatyk nie musi wiedzieć gdzie leży Polska.