Każdy jest jakimś tam –holikiem. W wielu przypadkach są to –holizmy niegroźne. Ale skoro nawet takie przyzwyczajenia z dziennego rytuału (bo wolę tak to nazwać) również podpina się pod –holizm, to –holikami jesteśmy wszyscy.

I nie chodzi tutaj o to, jak wielu ludzi jest uzależnionych od komputera, Sieci. Bo chociażby pracując… ile stanowisk wymaga teraz pracy przy użyciu komputera? Nawet, jeśli ta osoba po przyjściu do domu nie siada do prywatnego komputera (albo prywatnego w ogóle nie ma), to zliczając godziny spędzone przed ekranem monitora w samej pracy pewnie dorównywałoby to rekordom prawdziwych nałogowców komputerowych.

Twój –holizm (choć powtarzam: ja to „Twoje” nazywam częścią dziennego rytuału, coś jak kawa rano, gazeta do lunchu, czy papieros po seksie, ekhee, ekhee) jest niegroźny. Raczej na tyle Cię znam, by to stwierdzić, że w paranoję –holizmową nie wpadłeś…

A jeśli już mam wziąc pod uwagę to, co zawarte w Waszych komentarzach… Prooooszęęęę… skoro coś takiego jest uzależnieniem psychicznym, to w takim razie wszyscy jesteśmy przeróżnymi –holizmowymi narkomanami.

Według wiki:

Uzależnienie psychiczne (ang. psychological dependence), znane też jako psychologiczne, to nabyta silna potrzeba stałego wykonywania jakiejś czynności lub zażywania jakiejś substancji, której niespełnienie jednak nie prowadzi do poważnych fizjologicznych następstw.

Niektóre objawy:

* wzrost napędu związanego z poszukiwaniem środka uzależniającego

* osłabienie woli

* samooszukiwanie się usprawiedliwiające wykonywanie danej czynności (związane z psychologicznymi mechanizmami obronnymi)

Te objawy akurat mam. Tak samo mógłbym powiedzieć, że jeśli ktoś bardzo długo pracuje i poświęca całe życie pracy, to po prostu chce zarobić i się spełnić, a nie jest wcale pracoholikiem.