Czę­sto gdy sły­szę jakiś nowy utwór, koja­rzy mi się on z innym, sły­sza­nym wcze­śniej. Cza­sem są to po pro­stu covery lub remiksy (ale wtedy tytuł też jest taki sam jak ory­gi­nał), a cza­sem ewi­dent­nie sko­pio­wana melo­dia lub jej frag­ment. Jed­nak zda­rzają się też utwory, które tylko z pozoru są pla­gia­tami. Po pro­stu kom­po­zy­tor dał tę samą melo­dię do pio­se­nek dwóch róż­nych zespo­łów czy woka­li­stów. Przy­kła­dowo — pio­senki „Nie pro­szę o wię­cej” Edyty Gór­niak i „Ostatni list” Anity Lip­nic­kiej są takie same, lecz wła­śnie dla­tego, że jest to kom­po­zy­cja Edyty Bar­to­sie­wicz, która naj­pierw uka­zała się na pły­cie Anity (ale nie była pro­mo­wana sin­glem), a póź­niej na pły­cie Edyty Gór­niak (tym razem pio­senka była hitem). Sprawa tego rze­ko­mego „pla­giatu” była dość gło­śna kilka lat temu, ale wszystko zostało wyjaśnione.

Ostat­nio spo­tka­łem się z kolej­nym tego typu zna­le­zi­skiem. Silver Roc­ket nagrał płytę, którą pro­muje pio­senka śpie­wana przez Monikę Brodkę — „Nia­gara Falls”. Sprytni inter­nauci szybko wyczuli, że jest ona bar­dzo podobna do utworu „Pij z kim trzeba”, śpie­wa­nego przez Marylę Rodo­wicz. No i nic w tym dziw­nego — kom­po­zy­to­rem obu tych utwo­rów (a w zasa­dzie jed­nej kom­po­zy­cji) jest Mariusz Szypura.

Pozor­nie nie ma sprawy, nie ma pla­giatu i wszystko jest okej. Jeśli „okej” można nazwać wpro­wa­dza­nie nie­któ­rych słu­cha­czy w co naj­mniej lek­kie zakło­po­ta­nie. Prawdą jest, że kom­po­zy­cja to wła­sność jej autora i może zro­bić z nią co zechce. Jed­nak czy takie postę­po­wa­nie nie jest naganne? Sam jestem kom­po­zy­to­rem i nie dał­bym żadnej swo­jej kom­po­zy­cji dwóm róż­nym woka­li­stom. Nie potra­fił­bym wpro­wa­dzać w błąd słu­cha­czy. I cho­ciaż słowo honor jest dla mnie wyświech­tane, to jed­nak mogę z całą sta­now­czo­ścią powie­dzieć, że taka prak­tyka nie jest hono­rowa. Rozu­miem, że każdy chce jak naj­wię­cej zaro­bić wysi­la­jąc się jak naj­mniej, ale gdzieś powinny być tego granice.