Sam nie wiem jak moż­naby było to nazwać. To co się dzieje dookoła, co się dzieje z moimi bli­skimi, z tym kra­jem, ze mną… Z jed­nej strony wszech­ogar­nia­jący marazm i leni­stwo — to już było. Było śred­nio — jest gorzej. Tylko jakoś nie­ko­niecz­nie z tego powodu chcę się doło­wać. Faj­nie by było stwier­dzić, że mam doła, że potrze­buję bodźca, że w ogóle cze­goś potrze­buję. Nie­stety tak się nie czuję. W ogóle ostat­nio mało czuję. Nie czuję ochoty do pracy (no chyba, że do takich szyb­kich dzia­łań, które dają natych­mia­stowe rezul­taty), nie potra­fię sku­pić się na czymś dłu­żej. Ale humor mam nadal dobry, cho­ciaż tro­chę taki sztucz­nie dobry. Egzystuję.

Moi przy­ja­ciele ostat­nio w nie­naj­lep­szych humo­rach, cho­ciaż róż­nie z tym bywa. Wszy­scy powoli zapa­dają w jesienny sen, z ran­do­mo­wych powo­dów. Naj­gor­sze jest to, że nie rozu­miem takiego stanu rze­czy. Tylko czy muszę rozumieć?

W kraju też nie­naj­le­piej się dzieje. Wypa­dek w kopalni „Halemba” i w związku z tym żałoba naro­dowa wpro­wa­dzona przez pre­zy­denta. W poli­tyce też jakby nieco ciszej, ale to z innego powodu. Już coraz bar­dziej jeste­śmy przy­zwy­cza­jeni do głu­pich pomy­słów i posu­nięć rządu. Już coraz mniej jest osób zasko­czo­nych takim sta­nem rze­czy. W kraju zaduma i marazm.

Nawet google mają wszystko w…

Wła­śnie słu­cham: Dianne Reeves — „Wrap­ped Aro­und Your Finger”